| تبليغات | X |
 |
 |
|
| و این منم زنی تنها در آستانه ی فصلی سرد |
دست کم یک عشق را رنجیده ای بی شک از دنیا ملامت دیده ای تا که دنیا را بخندی یک نفس مشتهای محکمش را خورده ای اشکهایی حاصل از سیلی عشق رنجهایی از خدايان برده ای از هجوم وحشی طوفان غم چند ابر تیره را باریده ای؟ دست یاران و هبوط خنجرش بارها این زخم را نالیده ای بارها در انجماد فصل مرگ لحظه ای را بیش و کم خوابیده ای شک ندارم جایی از رویای خود عطر بکر بوته ای را چیده ای در کنارش هم یقین دارم شبی بر نگاهی ابر سا تابیده ای گاه از شادی خدا را بنده و گاه از غم کافری ها کرده ای گاه سر بر سجده ای طولانی و گاه آن را با غرور آلوده ای آدم است و رنگهای زندگی راستی تا حال انسان بوده ای؟ هستی ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پی نوشت : بارها و بارها زندگی مشق خودش را به ما دیکته کرده بارها خواسته یا ناخواسته در هجوم حوادثی قرار گرفتیم که برای ما از قبل نوشته شده بودند بارها با دستهای پاکمون قلبهایی رو زنده بگور کردیم! با چشمهای پاکمون ـ همونها که نگهبان دلها هستندـ گناه رو به خونه ی دلمون که جایگاه خالقمونه دعوت کردیم. رنج دیدیم...شادی کشیدیم...عرق ریختیم...سختی چشیدیم... همه اینها برای چه بوده؟ که بیاییم و عاشق شویم و بگذریم و این بود راز آمدن... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 12:36 توسط هستی مهرنیا |
|
|
هزار سال زنده بگوری را زیستم
تا اینکه دستانی از جنس خورشید خاک پوسیده ام را پاک بر هم زد سبز شدم...
هستی من از تو دل نمی برم اگر چه از تو دلخورم اگر چه گفته ای تو را به خاطرات بسپرم هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته ام منی که در جوانیم به خاطرت شکسته ام تو در سراب آینه شبانه خنده می کنی من شکست داده را خودت برنده می کنی نیامدی و سالهاست غزل به جاده دوختم بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزها همیشه ماندگار من همیشه در هنوزها صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی به لحظه ای که عشق را بدون من شناختی
آلبوم جدید محسن چاووشی
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 17:55 توسط هستی مهرنیا |
|
|
جسم سنگین تگرگ
- با جسارت خود پا بر روی تن نحیف شکوفه ها می گذارد دست می کشد و درخت را لخت می کند از هر چه سپیدی است...
به ناگه سیل و رگباری پیاپی زمین و آسمانش مست از می کسی شلاق باران روی قلبش و چشمانی که می بارند از پی چه می دانیم این دستان آبی به پا کرده است آتشهایی از کی؟ زمین خیس است و زلفین حوایی درخت سیب نجوا می کند هی! و پای ترد باران در سیاهی کند بر روی زلفی باز لی لی بهاری بود چشمان قشنگش ولی امروز همراز است با دی دو چشم مشکی باران خورده که غمها می زند در عمق آن نی خیابان ها دگر پاکند و آرام نگاهی می کند می گوید او ای! به لطف ابرهای زخم دیده غروبی در خیابان میشود طی هستی |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم بهمن 1385ساعت 16:13 توسط هستی مهرنیا |
|
|
علم اگر از دست علمدار زمین نمی خورد دگر کسی به زیر تازیانه ها نمی مرد دو دست اگر نصیب تیغ دشمنان نمی شد به ضربتی جزای تازیانه داده می شد
((عمو جونم تو دل و جون منی تو عزیز دل پر خون منی)) تویی و بازوی پر زور علی تویی و ندای عباس مددی تویی اون عموی مهربون من تشنه ام من بیا باغبون من دیگه جون نمونده پرپر می زنم لبمو رو حلق بی سر می زنم تشنگی عمومو از من نگیری! نکنه عمو به جام تو بمیری آب اگه عموم بیاد به سوی تو تا ابد حفظ شده آبروی تو نکنه بلا بگرده رو عموم بره و کار اونو کنن تموم نکنه بازوی پر زورش خدا بشه از اون تن پهلوون جدا نکنه لبامونو جای سبو بزاریم رو کتف خونی عمو نکنه ماه بنی هاشمیمون بره پشت ابرا و نیاد بیرون عمو جونم بابامو تنها نذار اون که تنهاس دیگه آب میخوام چیکار؟ خداجون عمومو از راه برسون به جاش این عمر منو بده به اون آخه اون ماه بنی هاشمیاس دستای پهلوونش گره گشاس عمومون وقتی علم داره به دست می بینیم ترس تو دل دشمنا هست حالا این علم نشسته رو زمین می گه زود صاحبمو بهم بدین ای علم صاحب تو سقا شده طالب مهریه ی زهرا شده ((تو عزیز دل پر خون منی تو امید تن بی جون منی)) پ ن :یه نوحه از من واسه اولین باره شعر عاشورایی می گم هستی |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هشتم بهمن 1385ساعت 23:11 توسط هستی مهرنیا |
|
|
وقتی دستامو کشیدن از میون دست تو وقتی اشکامو ندیدن که میریزه چیکه چیکه...روی قاب عکس تو ندیدن دلم چه جوری داره پر پر می زنه واسه آروم شدنت این در و اون در میزنه روی ماهتو گرفتن از شبام ماهمو کجا می بردن وقتی اشک می ریخت برام؟ دو تا عشق صاف و ساده دو تامون پای پیاده دوتا مهمون قدیمی دو تا بی ناز و افاده یکیشونو با چه زوری بردن و به خیال خودشون یه بازی بود و بردن و یکیشون مونده تو راه انتظار لحظه لحظه ها رو باز شمردن و غم اشکایی که اون یکی میریزه خوردن و یکی از همین شبا بدون ماهش مردن و...
هستی |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه چهارم بهمن 1385ساعت 15:16 توسط هستی مهرنیا |
|
|
شب مرگ دل است آرام جانم گل سرخی به رسم یادگاری برایت می کنم از گیسوانم نگاهت می کنم با چشم گریان دلی پر غصه از قانون هجران غمی سنگینیش همچون دماوند تمام هستیم را کرده ویران دو چشمی که بهاری در خودش داشت به لبهایت گل لبخند می کاشت نمی دانم چرا آخر به گریه تبسم را ز لبهای تو برداشت؟ صدایم از غمت می ترسد امشب به خود می پیچد و می لرزد امشب اجل بی تاب جان بی فروغم به گرد قامتم می چرخد امشب نگاهم می کنی این آخرین بار و کوچی می کنم با قلب تبدار نگاهی آنچنان غمگین که با خود شکاند بغض پنهانی دیوار نکن گریه که شاید من نبارم به جز چشمان معصومت چه دارم؟ اگر چه هر دومان بارانی هستیم تو از پاییز و من هم از بهارم سرم بر شانه هایت می گذارم دمی دیگر من آنها را ندارم دگر با خواهشی لبریز از عشق نمی گویی : بیا بنشین کنارم وداعت می کنم آرام و خاموش تو را جا می دهم گریان در آغوش شراب بوسه ای تلخ از جدایی کنم در واپسین دم از لبت نوش رهایت می کنم تا زندگانی الهی بعد من تنها نمانی دلت را غصه دادم تا که بودم الهی من بمیرم تو بمانی خداحافظ حدیث راستینم درون سینه محفوظی چو دینم من امشب می روم اما دوباره تویی همراه روز واپسینم... هستی
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم بهمن 1385ساعت 14:56 توسط هستی مهرنیا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
اینجا دگر اثر از حجم برف نیست
تنها بهار و گل و ما،جای حرف نیست! اینجا خدا نشسته کنار نگاه تو باران و عشق هست و دل بی گناه تو اینجا من و توییم و بهاری پر از زمین هفت آسمان ستاره و یک ماه... آفرین! |
| پیوندهای روزانه |
|
انجمن مجازی ساقی دل(فصول یخبندان) آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 |
|
RSS
irLearn.com |
