banuye ordibehesht

حس عزیزیست که چشمان تو

          روی تن قصه ی من می خزد

                      جام ترک خورده ی جان مرا

                                    لب به لب جام خودش می زند                         

                                                 کاش که تنها تو بخوانی مرا

                                                             جان خودت کاش بدانی مرا

                                                                      زمزمه ام را بشناسی هنوز

                                                                                   کنج حریمت بنشانی مرا

                                                                         نام مرا قصه ی تو یاد کرد

                                                       روح مرا عاشقیت شاد کرد

                                      بعد به اندازه ی تنهاییَم

                    فاصله ها آمد و بیداد کرد!
     

رفتی و صد قافیه را باختم

       تا به فراموشی تو تاختم

                    آنقدَر از غصه شکستم که تا

                                    کار دلم را و تو را ساختم 

                                                حال که در وادی خاموشیَم

                                                             در به در شهر فراموشیَم

                                                                       باز تو می آیی و با یک نگاه

                                                                              می بری از عقل به مدهوشیَم

                                                                    باز تو هستی و دعا می کنم

                                                      شور در این قصه به پا می کنم

                                   تا که (( تو )) را باز نگیری ز ((من))

              با دل رسوای تو تا می کنم

زندگیَم! جان من و جان تو

             من شده ام دست به دامان تو

                                   کاش دعایم بشود مستجاب:

                                                  هستیِ ((هستی)) همه قربان تو!

هستی                                                                                                                                

پی نوشت: جدی نگیرید!

مثل همیشه...

 پی نوشت: کمتر از چند دقیقه به تحویل سال مونده و من این زمان رو برای اضافه کردن این مطلب برگزیدم

سال داره میره و من همیشه این لحظه هااحساس غم بهم دست میده

نه بخاطر حضور سال نو

بلکه بخاطر غروب سال کهنه

به نظرم تحولی در کار نیست چون واقعا ما تغییری نمی کنیم

ما لحظه هامون اونقدر مقدس نیستن که با رفتنشون احساس تغییر و تحول بهمون دست بده

منظورم از ما من و خیلیا است اما نه همه

نه اونایی که به یمن و برکت سال جدید به نوایی میرسن و دلشون شاد میشه

نه اونایی که بعد یکسال تازه رنگ و بوی لباس و کفش نو بهشون میخوره

نه اونایی که با اغاز سال جدید اتفاق تازه ای براشون میفته

نه اونایی که از لحظه لحظه ی زندگیشون استفاده میکنن و قدر نفس کشیدن و بندگی رو خوب میدونن

...........

اما یک چیز همیشه این موقع منو شاد میکنه

این که در فصلی قرار دارم که توش به دنیا اومدم و یاد اور ورود بی هنگام من به این دنیاست

اصلآ از اومدنم نا راضی نیستم و از اتفاقاتیکه برام میفته

اعتقاد دارم که من جزیی از این طبیعت هستم و وظیفه دارم معبودمو به هم نوعم بهتر بشناسونم

هر چند زیاد موفق نیستم

و لحظه ها رو به باد تمسخر میگیرم و به اتفاقات پیرامونم می خندم

اما........خالق خوب و مهربونم رو هم عاشقانه می پرستم و شکوه و عظمت رو تو خلقتش درک میکنم

سال غریبانه اییه

احساس غربت دارم

در پایان سال جدید رو به تموم شما عزیزان و همه ی عزیزانم که در زندگی من نقشی داشتن تبریک میگم

به آنان که آمدند و ماندند و رفتند و می آیند

به انان که قلبم را زخمی کردند

آنان که نمک بر آن پاشیدند

آنان که زخمهایم را با بی اعتنایی به نظاره نشستند و شکستنم را خندیدند

آنان که لبخندهایم را در کنار شکستنم دیدند و متعجب شدند

آنان که اشکهای بهاریم را هم دیدند و با من گریستند و یا بر عکس

آنان که مرا نابود کردند و نتوانستند هرگز خود را قانع کنند و هنوز هم در مجادله با خویشند

و......آنکه اگر نبود التیامی هم در کار نبود

به انکه تنها یاورم بود

نتوانستم حتی یک لحظه ببینمش ولی هر لحظه مراقبم بود

تمام شکسته هایم را

تکه تکه هایم را جمع کرد و به هم پیوند زد

و با دستان زخمی

رفت تا حضورش ترکهایم را دوباره در هم نریزد

رفت و یادش تا ابد...تا غروب من...تا ظهور او

همه تان را دوست دارم

کاش دوستم داشته باشید

آغاز سال یکهزارو سیصدوهشتادوشش

بانوی اردیبهشت -هستی

به اشکهای بلورین من تو می خندی                

در این کسادی شادی

در این سیاهی غم

تو مثل صبح سپیدی

                                به نور مانندی!

دلم از این همه غربت چه زود می میرد

                                 ولی تو مثل همیشه به عشق پا بندی

میان حمله ی غمها به قلب بیمارم

زمان هق هق من در میان آغوشت

                                  به فکر شادی من با هزار ترفندی

نگاه می کنی از لا بلای موها یم

و گیج می شوی از عطر تند و گرمایم

چنان نگاه پر از شور و عشق  و تب داری

                                 که قلب می تپد و باز هم تو می خندی

و چون شروع میکنم گلایه کنم

که گریه خنده ندارد

برو !

نمان اینجا !

                                 زبان شکوه ی دل را      به بوسه می بندی...        

پی نوشت : برای جلوگیری از ایجاد سو تفاهمات باید چیزی بگم:

من برای اهل بیتم شعر میگم

جایی تمام شب شهادت حضرت امیر(ع) رو به تصویر می کشم

جایی واقعه ی کربلا رو

ولی آیا من واقعآ در هر یک از اینها حضور داشتم؟

من حتی عاشق نیستم........

 هستی