banuye ordibehesht

هستی                                                                                                                                

مثل آفتاب پس از باران                                               
آمدي و نگاه تو خنديد
در تمام مسير آمدنت
عطر خوب اقاقيا پيچيد

دل من مثل كودكي غمگين
از هراس جريمه ي استاد
گوشه اي نشسته بود و به خود
درسهاي نخوانده را مي داد

آمدي مثل مادرم خورشيد
در كنارم نشستي اما سرد
دست من را گرفتي و گفتي:
هي! نترس و به خانه ات برگرد

با لبي كه خنده را كشته
چشمهايي كه اشك را مي باخت
گفتم:اي زلال بي تزوير
بايد از قصه ام كتابي ساخت

                                                                                               مي نشينم كنار سختي ها
                                                                                               دور از خانه و خيابانها
         مي نشينم كه خانه اي سازم
         از تمامي رنج انسانها

          تو نگاهت به غصه ام خنديد
          ترسٍ من را درون هم كوباند
          گويي از ميان اينهمه حرف
          حرفهاي نگفته ام را خواند

          دستت اينبار گرم و پر احساس
          روي دستان سرد من لغزید
          گفتي: آخر تو بر نمي گردي؟
           از سؤالت دلم به خود لرزيد

می آیی و می کوبی
        بر شیشه و بر دیوار
               اینجا تو چه می خواهی؟
                             دست از دل من بر دار
می آیی و با ناله 
        می باری و می خوانی
                این بار دلم خسته است
                             باران تو چه می دانی؟
من خانه ی دلتنگم
         من مثل تو بی رنگم 
                 بیهوده تو می خوانی
                             خاموش! که از سنگم
می آیی و می دانی
      این پنجره ها بسته است
              می خوانی و می پرسی:
                      خورشید چرا خسته است؟
 من بوسه نمی خواهم
           من رقص...چرا باید؟
                    اینجا دل من خون است
                                   باید بروم...شاید!
 تب دارم و در آنسو
          اصرار تو بی معناست
                   می سوزم و می دانی
                               تو،خانه ی تو دریاست
تو پاکترین خوبی
        زیبایی و محبوبی
                     از من بگذر دیگر
                            بر در تو چه می کوبی؟
 ای ناز نگاه تو
          از پنجره ام لبریز
                 می گریم و می باری
                                   بر روی تنم دُر ریز
 تو همدم گریانی
          تنهایی و زیبایی
                   تب دارم و می باری
                                     باران اهورایی!

جشن تولد منه                  

تو چشمای سیاه تو

چقدر قشنگه وقتی من

بسوزم از نگاه تو

ترانه ی تولدم

تو هستی و ناز نگات

صدای مهربون تو عاشقیات قشنگیات.....

روز میلاد من است

در بهاری پر گل

                                پر سرسبزی برگ

در بهاری که زمین

                                تازه برگشته ز مرگ

من هم آغاز شدم بار دگر مثل زمین

برو ای مرگ برو!

دل من نیست دگر از قدمت سرد غمین...

ماه ای ماه زمین

به تماشای نگاه نگرانم بنشین

تو که آن بالایی

تو که زیبایی تاریکی این شبهایی

چشم غمگین دیدی

آه سنگین دیدی

مست دیدی شدم از باده ی مهر؟

چشم مستم همه شب خیره به اعماق سپهر

ماه ای ماه سپید

ای نگاهت به سیاهی زمین

همه سرشار ز نور است و امید

دیدی آخر شبی از این شبها

قلب بیمار من از شورش یک عشق تپید؟

هستی                                                                                                                    

پی نوشت:

البته دو روز از تولدم میگذره!