banuye ordibehesht

یک شبی تنهاییم را خوب معنا می کنی

آخرش می مانم و یک عمر در غم سوختن

می روی می دانم این من را تو رسوا می کنی.....

فرض کن دفتر من با همه ی محتویات
عشق ها
احساسات
زیر دستان تو بود
همه جا گوش به فرمان تو بود

فرض کن تا که صدا میکردی
 از خودت شور به پا میکردی
 لحظه ای بعد ورقهای پر از عشقم را
بادبادک شده راهی هوا میکردی!

باد احساسم را
با خودش تا ته دنیا می برد
بادبادک چقدر ساده و بی شک و گمان
گول نخ های نگهبان خودش را می خورد

بعد طوفان می شد
چشم خندان تو گریان می شد
و جدایی نخ از دستانت
تند و آسان می شد

فرض کن باد نبود
فرض کن دفتر من پر شده از غصه و فریاد نبود
دیگر آن وقت دل کوچک تو
از رها کردن تنهایی من شاد نبود....

هستی