آخرین وسوسه

پدر

banuye-ordibehesht — Tue, 15 Jul 2008 19:45:18 GMT

پدر سلام ، سلام از سر محبت و مهر

ازاین زمین پراز غصه تا به اوج سپهر

به یاد کودکی ام با تو باز می خندم

ودل به لحظه ی خندیدن تو می بندم

تمام شادی من وقت ِِ با تو ماندنها

به روی پات نشستن به وقت خواندنها

تو همسرود من و من ترانه می خواندم

و همزمان به لبان تو خیر ه می ماندم

چه حس خوب وقشنگی!سرودنت با من

و با وجود غمت ، شاد بودنت با من

خزیدن ِ تن ِ کوچکم در آغوشت

و خواب رفتن من با تو زیر تن پوشت

زمان گذشت وشکستی ومن بزرگ شدم

شبیه بره ی پاکی که بعد گرگ شدم

گذشت و یاد گرفتم که بی تو خواب روَم

به خواب نه!به جهانی پراضطراب روم

که شعر، خوب بخوانم بدون یاری تو

به عمق غم بروم وقت بی قراری تو

ببین پدر که چطور از تو دور ِ دور شدم

بدون حامی ِ خود خالی از سرور شدم

چگونه یک تنه باید به جنگ غم بروم؟

چطور با تن سنگین به سوی تو بدَوَم؟

و دور خیز کنم باز سمت آغوشت

رها شوم و بخوانم ترانه در گوشت

دلم دوباره هوای نوازشت را کرد

وقطره قطرۀ اشکم بازخواهشت راکرد

سرود کودکیَم را بیا بخوان با من

پدر تو هستی امی تا ابد بمان با من

تقدیم به پدرم

او که به من شعر خواندن را آموخت

او که بزرگترین پشتوانه ی زندگی ام است

اوکه خطا هایم را می بیند و بر من می بخشد

هستی

یک کوچه آنسوتر

banuye-ordibehesht — Thu, 10 Jul 2008 12:23:18 GMT

یک کوچه آنسوترتورا گم کرده ام شاید
شاید تو را پیدا کنم این روزها باید !

این روزهایی که دلم لبریز تنهاییست
میمانم اما ماندنم هر دم شکیباییست

میخندم اززجری که تقدیرم به من داده
از اتفاقی که به نام ِ عشق افتاده

افتاده از چشمان تو بر روی دستانم
یا مثل بیماری مرموزی به این جانم وقتی که می رفتی نگفتی دیر می آیی
هر روز من شد انتظاری پوچ و رویایی

یک لحظه دیدم بی تو در تنهاییَم ماندم
آن لحظه را درسرنوشتم ((خودکشی)) خواندم

فردا دگر معنی ندارد روز یعنی روز
امروز و فرداها ندارد فرق با دیروز

یک کوچه آنسوترنباید دیرتر می شد
چشمان شاد من نباید زود، ترمی شد
این روزها این چشمها دیگر پرازخوابند
شاید تو را در کوچه های خواب دریابند

تابوت شادی روی دست لحظه ها جاری
لبخند غم میگوید: ای تنها ! مرا داری

باید تو را پیدا کنم در ذهن یک عابر
بنویسمت در شعر نو مانند یک شاعر

آهسته در گوشت بگویم دوستت دارم
بعدش ببینم خوابی ومن باز بیدارم...

هستی بانو

پی نوشت:

می دانم تو را نباید نوشت

که تو خودت سطری از آفرینش هستی و از پیشترها بر پیشانی آسمان تو را نوشته اند

و مرا بر پیشانی زمین!

اکنون که فاصله هاست میان ما و تنها شعر من است که فضای فاصله را برایم پر میکند

و تنها نگاه تو بر روی سطری از نوشته هایم.......دنیایی از شادی برای قلب همیشه تنهایم است

بخوان مرا!

و بدان.....دوری به دوستیهای بزرگ عظمت میدهد چنانکه وزش باد به آتش !

و اگر سنگها را از سر راه رودخانه ها بر داریم رودها آوای دلنشینشان را از دست میدهند!

اگر حتی سنگ باشی بر مسیر رودخانه ی زندگی من...دوستت دارم

آوای زیبای عشق !

سفره ی بغض خونگی

banuye-ordibehesht — Sat, 05 Jul 2008 17:14:18 GMT

وصله ی ناجور تنم به لحظه های بی کسی

کهنگی این دل من تو کلبه ی دلواپسی

گاهی بریدن از همه گاهی بریدن از خدا

مرگ همه آرزوهام، بی نفسی، بی هوسی

عبور تازه ی تو و سلام من به خنده ها

مثل زمانی که کسی دون میده به پرنده ها

یه لحظه از حضورتو ازهمه تازه ترمیشم

شکستو بد نمی دونم ، مثل همه برنده ها !

سفره ی بغض خونگی اشکای تازه نونشه

سفره خبر داره یا نه؟ یه عشق نو مهمونشه

کنیز این سفره شدم عین کتاب قصه ها

مثل هوایی که فقط اشک خدا بارونشه

بزار که آروم بسوزن ستاره ها ی آسمون

تو این شبای روشنی تواین حضوربی زبون

لمس نگاهت واسه من قدرت حس کردن شب

شبی که توظلمت اون گم میشه هرراه ونشون

بمون تو درگیری من با اونکه قلبمو زده

اونکه تودزدا شده شاه!بی رغیب وبی همرده

بمون که با توزنده ام،اگرچه راستِ راست میگم

اما یه وقت فکر نکنی بدون تو حالم بده ...

هستی بانو

خانه ی آبی

banuye-ordibehesht — Thu, 26 Jun 2008 23:05:18 GMT

ب دریا ترین دل کنج ِطوفانها نشسته

آبی ترین مفهوم ِ دریا ، موج ِ خسته

تنهاییَش را با دلم قسمت نمی کرد

از خانه ی آبی ِ خود هجرت نمی کرد

دریا دراین مدت تمام هستی اش بود

هرقطره اش پیمانه ای از مستی اش بود

میرفت و با خشکی پر ازبیگا نگی بود

دریا نوردی پیش او فرزانگی بود!

قسمت رقم زد تا به خشکی پا گذارد

رد ِ عمیقی روی قلبم جا گذارد

آمد که از دریا د لش را کنده باشد

میخواست بر روی زمین هم زنده باشد

آمد ولی روی زمین چیزی نمیافت

میگشت وغیر ازغصه درذهنش نمیبافت

فهمیده بود اینجا دلی مانند او نیست

حتی کسی هم بی هدف در بند او نیست

میخواست برگردد که اینجا جای اونیست

روی زمین دریا دلی همپای او نیست

من هم که میرفتم از این خشکی و دریا

تا بگذرم از عشق های پوچ ِ دنیا

در لحظه ی آخر دلش روی زمین ماند

پیش دل ِ تنهای من آن نازنین ماند

او راز هستی را همینجا پیش من دید

گلهای سرخ عشق را از خاک ِ من چید

من بازگشتم چون که دنیا مال من بود

زیباترین احساس ِ دنیا حال من بود

اما زمان دیگر به ما فرصت نمیداد

باید که بر میگشت او ای داد ِ بی داد

او رفت تا با آبی ِ دریا بگوید :

روی زمین هم میشود یک گل بروید

من روی این خشکی نشستم تا ببینم

روزی دوباره روی ِ ماه نازنینم ...

تن

خواب ناز

banuye-ordibehesht — Wed, 25 Jun 2008 16:29:18 GMT

امشب درآغوش توخوابی نازخواهم کرد

با بالهای عاشقی پرواز خواهم کرد

هردانه اشکم رابه دستت پاک خواهی کرد

من بوسه را بر دست توآغاز خواهم کرد

امشب نگاهت رابه چشمم تکیه خواهی داد

درهای شوقم را به رویت باز خواهم کرد

بر بستری از لحظه های ناب خواهی رفت

شب را برایت یک کتاب راز خواهم کرد

ثانیه ها را با حضورت پاس خواهی کرد

من هر طپش را با تبی همساز خواهم کرد

امشب برایت شعرِ پراحساس خواهم گفت

این شعر را تبدیل به آواز خواهم کرد...

افسانه

banuye-ordibehesht — Mon, 23 Jun 2008 19:42:18 GMT

آمدی مثل سفر کردن ِ بی برنا مه

مثل طوفان که ندارد خبرازآن ،لانه

مثل نوری که شبیخون به سیاهی ها زد

مثل درگیری یک کودک و یک پروانه

قصه آغاز شد و من به تو دلبسته شدم

فصل تا فصل دگر تازه تر از یک دانه

عشق برریشه ی من آب زلالی میریخت

مثل شعری به دل ِ شاعره ای دیوانه

قصه ای یکشبه با قدمت یکصد ساله

شاهکاری پر از اسرار دلی ویرانه

آمدی شمع شدم اشک شدی گریه شدم

حس ِ آن لحظه شدم:مستی یک فرزانه!

زندگی کاش تورا زودترازاین میداد

به من ِ ساکن ِ بی یارترین کاشانه

هدیه کردم همه ی هستی واحساسم را

به نگاهی به صمیمیت ِ یک افسانه!

هستی

طغیان

banuye-ordibehesht — Tue, 17 Jun 2008 16:28:18 GMT

چقدر زود گذشت

مثل بر هم زدن پلک نسیم
آن زمانی که گلی را بوسید

مثل عاشق شدن ریشه ی بید
از همان لحظه که در قلب زمین می رویید...

من به آرامترین خواب جهان دل بستم

من در آغوش زمان میرفتم

لحظه ها هم رفتند
و تو هم با آنها...

لذت لمس صدایی روشن

لذت ثانیه هایی که به تندی رفتند

اضطرابی که دلم را می خورد
روح شفاف مرا تا به شکستن می برد
تا به پایان برسم

من به اندازه ی یک عمر
                                                            ـ به این کوتاهی ـ
                                                                                                       زندگی می کردم
پیش احساس خداگونه ی خود
                                                            بندگی می کردم

عاقبت لحظه به پایان آمد
                                                            ـ لحظه یعنی تو و من ـ

عاقبت رفتی و این آبی عشق
رو به طغیان آمد........

هستی

برای تو که به تازگی شعر مرا می خوانی
تو که آسمانی ترین نگاه را برایم به تصویر کشیدی
بی هیچ دیدن!

هنوز هم در باورم نمی گنجد صبحی که با تو شروع شد
فراموش نخواهم کرد غروبی را که با رفتنت به پایان می رسد

در باورم نمی گنجد کوبش قلب خاموشم را به هنگام شنیدن آرامترین آوا

چه کسی می گوید که خداوند من نا مهربان است؟
چه کسی می گوید که زمین از عشق خالیست؟

زمان به او می گوید که زیباترین قلبها همیشه در جهان هستی مانا هستند
و زیباترین نگاهها در عمق وجود انسان ریشه می کند و می ماند
می توان به اندازه ی یک عمر در لحظه های کوتاه ِبا هم بودن زندگی را حس کرد

تمام عشق جهان را به تو تقدیم می کنم
بی هیچ توقعی

و به لحظه ای که دوباره بیایی درود می فرستم....................

banuye-ordibehesht — Sun, 15 Jun 2008 18:31:18 GMT

به اشکهای بلورین من تو می خندی
در این کسادی شادی
در این سیاهی غم
تو مثل صبح سپیدی
به نور مانندی !

دلم از اینهمه غربت چه زود می شکند
ولی تو مثل همیشه به عشق پابندی

میان حمله ی غمها به قلب بیمارم
میان هق هق من در میان آغوشت
به فکر شادی من با هزار ترفندی

نگاه میکنی از لابلای موهایم
و گیج می شوی از عطر تند و گرمایم
چنان نگاه پر از عشق و شور و تب داری
که قلب می تپد و باز هم تو می خندی

و چون شروع می کنم گلایه کنم
که گریه خنده ندارد
برو! نمان اینجا
زبان شکوه ی دل را به بوسه می بندی....

هستی